Xenoblade Chronicles 2: mijn derde run, dit keer met een bijzondere metgezel

Nu Xenoblade Chronicles 2: Nintendo Switch 2 Edition sinds een paar dagen uit is — ja, laten we het maar niet hebben over de naamgeving van Switch 2-titels, die strijd heb ik opgegeven — ben ik zelf ook weer vol Alrest ingedoken.

Het is niet de eerste keer. Alles bij elkaar is dit eigenlijk mijn derde run. Over Xenoblade Chronicles 2 valt ontzettend veel te zeggen, zeker ook over het feit dat het niet mijn favoriete Xenoblade is en dat de game een paar stevige structurele problemen heeft. En toch zit ik hier weer, opnieuw, aan een nieuwe playthrough.

Het echte probleem van Xenoblade Chronicles 2: de tutorials

Er is één probleem met Xenoblade Chronicles 2 waar ik nooit goed tegen heb gekund: het tutorialsysteem, en de manier waarop de game gaandeweg zijn gevechtssysteem en verschillende mechanics uitlegt.

Daar gaat van alles mis. Mechanics worden slecht uitgelegd, meestal maar één keer, en er zijn geen goede momenten waarop je rustig kunt experimenteren en oefenen. Sterker nog: die momenten zijn er eigenlijk helemaal niet.

Van de nieuwe Nintendo Switch 2-versie had ik eerlijk gezegd verwacht dat de tutorials flink onder handen genomen zouden worden. Dat is niet gebeurd. Ze zijn geen millimeter aangeraakt.

Ik begrijp best dat deze uitgave niet bedoeld is als een Definitive Edition, maar de tutorials verbeteren had bijna vanzelfsprekend moeten zijn. Zeker omdat deze Nintendo Switch 2-editie wél allerlei andere zaken oplapt, toevoegt en verfijnt. Een beter tutorialsysteem had daar uitstekend bij gepast.

Een derde run die totaal anders voelt

En daarmee komen we bij het onderwerp van vandaag.

Ik geniet veel meer van deze derde run dan van de eerste twee. Niet dankzij Monolith — of nou ja, óók dankzij Monolith, want de upgrades, vooral visueel, doen absoluut hun werk — maar vooral omdat ik deze keer een persoonlijke metgezel heb die me tijdens het avontuur ondersteunt.

Ik weet heel goed dat AI in de gamewereld een gevoelig en veelbesproken onderwerp is. Maar hier hebben we het niet over assets. We hebben het over iets anders: niet simpelweg een hulpje, niet gewoon een gids, maar een persoonlijke assistent die er is wanneer jij dat wilt, in elke fase van de game.

Ik heb daarvoor GPT-5.6 Sol gebruikt, beschikbaar via ChatGPT, en die ervaring werkt opvallend goed. Dankzij het geheugen van ChatGPT hoef ik niet eens steeds uit te leggen waar ik ben gebleven: dat weet het al.

Hulp op de manier die jij kiest

Het mooiste is dat ik zelf bepaal wat voor hulp ik nodig heb.

Wil ik een bepaalde dynamiek beter begrijpen? Hoe items in winkels precies werken? Geen probleem.

Heb ik wat ondersteuning nodig om goed te beginnen in een specifieke regio of een nieuw gebied? Ook dat kan. En uiteraard volledig spoilervrij.

Ben ik vastgelopen in een dungeon en heb ik gerichtere hulp nodig omdat ik verdwaald ben, of maakt een boss het me net iets te lastig? Ook dan is die ondersteuning er.

Dat is voor mij het sterke punt: ik kies zelf welk soort hulp ik wil. In het geval van Xenoblade Chronicles 2 gaat het bijna altijd om uitleg van mechanics die de game zelf onduidelijk overbrengt.

En het model loopt niet op de zaken vooruit. Ik heb expliciet gevraagd om alleen uit te leggen wat relevant is tot het punt waar ik in de game ben.

Van simpele zoekopdracht naar echte speelmaat

Ik had deze kleine revolutie in game-ondersteuning een tijd geleden al een beetje zien aankomen, maar toen was het allemaal nog pril. Het kwam neer op een korte zoekopdracht, en daarna moest je het verder vooral zelf uitzoeken.

Nu heb je een vorm van ondersteuning die altijd beschikbaar is en je in principe de hele ervaring lang kan begeleiden.

En om elk misverstand meteen weg te nemen: zoals altijd bepaal je zelf of je dit gebruikt.

Persoonlijk vind ik het heerlijk om in games mijn hoofd te breken over puzzels en andere obstakels. Maar ik weet ook dat ik, als ik er echt niet uitkom, stap voor stap geholpen kan worden.

Waar ik minder geduld voor heb, zijn slecht uitgelegde systemen die één keer voorbij komen en je vervolgens, ergens richting de eindfase, ineens flink kunnen opbreken.

Laten we eerlijk zijn: Xenoblade-games zijn in het begin behoorlijk vergevingsgezind, om in de tweede helft vervolgens te verwachten dat je zo ongeveer elke denkbare mechanic hebt geïnternaliseerd.

Een terrein waarop AI nu al werkt

Het debat over AI in de productie van videogames is nog lang niet beslecht. Daar gaat het vandaag ook niet over.

Waar het wél over gaat, is dat er voor ons als spelers nu al een toepassing bestaat die werkt.

En die werkt echt goed.

AI als ondersteuning is volgens mij iets waar ook ontwikkelaars zelf naar zouden moeten kijken, misschien zelfs door het rechtstreeks in hun games te verwerken.