13 Sentinels: Aegis Rim bewijst dat we allemaal zulke ongelooflijke verhalen verdienen

Er zijn van die games waarvan je weet dat ze bestaan. Games die misschien commercieel prima hebben gedraaid en door critici zijn omarmd, maar die je om de een of andere reden toch nooit speelt. Misschien omdat de markt zo vol is dat er altijd wel iets anders harder om je aandacht schreeuwt. Ze blijven hangen in een grijs gebied van je gamegeheugen. Je weet dat ze er zijn, je weet dat ze waarschijnlijk de moeite waard zijn, maar je schuift ze steeds voor je uit. Tot je ze uiteindelijk vergeet.

Zo was mijn verhouding met 13 Sentinels: Aegis Rim.

De GVS-score was belachelijk hoog, Vanillaware zat erachter en Atlus gaf de game uit. Bovendien had ik vóór 13 Sentinels nog nooit een game van Vanillaware gespeeld. De game maakte me nieuwsgierig, zeker, maar op afstand. Tot de GVS precies deed wat hij hoort te doen: me dwingen beter te kijken naar een game die ik aan het onderschatten was.

De impact was enorm.

Ik werd volledig meegesleurd, opgeslokt door een fantastische wereld en een verhaal waarvan je hoopt dat het nooit ophoudt. Want 13 Sentinels: Aegis Rim is bovenal dat: een wonderlijk en ongelooflijk ingewikkeld narratief uurwerk, opgebouwd uit verbanden, perspectieven, fragmenten en onthullingen. Een mechaniek dat onmogelijk bij elkaar te houden lijkt, maar het toch doet. Bijna altijd op verrassende wijze.

Wanneer de aftiteling loopt, kan de game je met vragen achterlaten. Veel vragen. Maar het bijzondere is dat de antwoorden er zijn. Ze liggen allemaal voor je neus, verstopt in dialogen, archieven en scènes die je inmiddels in een ander licht ziet. Een deel van het plezier zit niet alleen in begrijpen wat er gebeurt, maar in beseffen dat de game je de middelen daarvoor al had gegeven.

De finesse zit hem precies in de manier waarop 13 Sentinels vertelt. De game verplaatst je voortdurend van het ene narratieve niveau naar het andere. Wat eerst het ene leek te betekenen, betekent later iets heel anders. Een schijnbaar onbelangrijk detail wordt cruciaal. Een scène die helder leek, kantelt volledig. Een vergeten zin krijgt ineens gewicht.

Toch voelen die perspectiefwisselingen nooit lomp. Ze zijn voorbereid, ingezaaid en krijgen de ruimte om te ademen. En dan, op een bepaald moment, schuift de game je de werkelijkheid recht onder de neus. Maar met zo veel precisie dat je niet denkt: dit komt uit het niets. Je denkt: natuurlijk, het lag er altijd al.

Structureel wisselt 13 Sentinels een verhalend 2D-gedeelte, met alle visuele elegantie die je van Vanillaware verwacht, af met realtime strategische fases tegen golven kaiju. Die laatste vond ik zelf helemaal niet verkeerd, al weet ik dat de meningen daarover verdeeld zijn. Ze blijven vermakelijk, functioneel en licht genoeg om het echte hart van de ervaring niet in de weg te zitten. En als je er echt niet doorheen komt, kun je altijd de moeilijkheidsgraad verlagen en je op het verhaal richten.

Er zit van alles in: een schoolsetting, de jaren tachtig, sciencefiction, kaiju, mecha, herinnering, identiteit, adolescentie, paranoia, noodlot en nog veel meer waar zelfs maar naar hinten bijna een misdaad zou zijn.

Want sommige verhalen moet je niet te veel navertellen. Die moet je aanraden.

En 13 Sentinels: Aegis Rim is een magnifiek verhaal.