and Roger: een reis meet je niet in uren

Vrij geruisloos verschenen in 2025, maar and Roger is zo’n game die een geul in je achterlaat. Sinds juni 2026 is hij er ook op Switch 2, met een eigen versie die ondersteuning voor de muismodus toevoegt. Een bijzonder welkome toevoeging, die bovendien goed werkt.

Veel recensies kiezen bij and Roger voor een heel simpele insteek: “just play it”. Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Lees eigenlijk niet verder, en ga vooral niet stiekem op Wikipedia kijken.

Zelfs de thema’s van de game verklappen, hoe vroeg die ook boven komen drijven in de ongeveer zestig minuten die een playthrough duurt, voelt hier als een misdaad. Dit gaat niet eens over spoilers. Dit is gewoon de ervaring kapotmaken.

Als je hem nog niet hebt gespeeld: doe dat. Had ik dat al gezegd?

Een ervaring die alleen als game werkt

and Roger opent ondertussen wel een interessante discussie over videogames als medium.

Veel mensen zullen het hebben over de “artistieke” kant van games, maar dat soort gesprekken heeft mij persoonlijk nooit enorm geraakt. Ik vind ze vaak weinig praktisch en nogal glibberig. Als een videogame voor jou kunst kan zijn: prima. Als het voor jou gewoon entertainment is: ook prima.

Wat and Roger in elk geval laat zien, is iets specifiekers: sommige ervaringen zijn echt onlosmakelijk verbonden met het medium waarin ze bestaan.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je and Roger op dezelfde manier zou beleven als boek, strip of tv-serie. Natuurlijk zijn verhalen in zekere zin van het ene medium naar het andere te verplaatsen, maar bij sommige verhalen gaat dat makkelijker dan bij andere. En elke verhuizing haalt onvermijdelijk iets weg en voegt iets anders toe.

Een tv-serie van and Roger zou simpelweg iets anders zijn.

Wat is speeltijd echt waard?

De andere gedachte die and Roger bij me achterliet, gaat over de waarde van speeltijd.

Na de aftiteling gaf mijn Switch 2 aan dat ik de game “kort gespeeld” had, het standaardlabel dat Nintendo gebruikt voor games onder de twee uur. Alsof er, niet eens heel subtiel, wordt gesuggereerd dat een game je blijkbaar niet zo heeft geboeid als je er maar weinig tijd in hebt gestoken.

and Roger bewijst precies het tegenovergestelde.

Ik heb hem inderdaad kort gespeeld. Maar die tijd was onvergetelijk.

We kunnen onze game-ervaringen niet alleen langs de meetlat van speeltijd leggen.

Speel and Roger en je merkt dat die krappe zestig minuten een emotionele dichtheid hebben die moeiteloos zwaarder kan wegen dan een game waarop je teller 250 uur aangeeft.

Niet omdat die 250 uur minder waard zouden zijn, of minder mooi, minder intens, minder genoten. Maar simpelweg omdat tijd op zichzelf bitter weinig zegt over de waarde van een ervaring. Wanneer de aftiteling van and Roger voorbijtrekt, voelt dat getal op de teller ineens een stuk minder belangrijk.

Ook omdat je je, als je erover nadenkt, kunt afvragen of de game na die zestig minuten wel echt voorbij is.

Je neemt and Roger mee de uren erna in, de avonden erna, misschien zelfs de dagen erna.

En hoort dat niet net zo goed bij de ervaring?